โก้ยเส้งอ๋อง เดิมเป็นคนแซ่โก้ย (ก๊วย) นามว่า อั๋งฮก หรือ โก้ยอั๋งฮก หรือ กั๋วหงฟู่

เตียวเหลง (ค.ศ. 34–156 ตามความเชื่อ) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง หลิง (จีนตัวย่อ: 张陵; จีนตัวเต็ม: 張陵; พินอิน: Zhāng Líng; เวด-ไจลส์: Chang Ling) ชื่อรอง ฝู่ฮั่น (จีนตัวย่อ: 辅汉; จีนตัวเต็ม: 輔漢) เป็นอาทิปรมาจารย์นักพรตเต๋าสมัยราชวงศ์ฮั่น ปรมจารย์ลัทธิเต๋านิกายอู๋โตฺ๋วหมี่เต้า (หรือสำนักข้าวสารห้าทะนาน)

เตียวเหลงเป็นที่รู้จักในนาม จางเต้าหลิง (张道陵; 張道陵; Zhāng Dàolíng; Chang Tao-ling), จางเทียนซือ (張天師, Zhāng tiānshī), จู้เทียนซือ (祖天師, Zǔtiānshī) หรือ เจินอี้เจินเหริน (正一真人 - Zhengyi Zhenren) ในลัทธิเต๋า มักปรากฏทิพยรูปโดยทรงพาหนะคือพยัคฆ์ ในลัทธิเต๋าบางนิกายพระองค์พร้อมด้วย กั่วเหี่ยง (Ge Xuan) ข้อฉิ้น (许逊) และ ซ่าโส่วเจียน (萨守坚 - Sa Shoujian) ได้รับการยกย่องเป็น "จตุรคุรุสวรรค์" (四大天師 - Four Celestial Masters)

เป็นเทวีแห่งทะเลตามคติศาสนาชาวบ้านจีน เป็นที่เคารพนับถือในหมู่ชาวฮกเกี้ยน ชาวแต้จิ๋ว และชาวจีนโพ้นทะเลที่ประกอบอาชีพประมงและเดินเรือ

มาจ้อโป๋เป็นเทพที่ได้รับการสักการะในช่วงต้นศตวรรษที่ 10 ในช่วงราชวงศ์ซ่ง ปัจจุบันการนับถือมาจ้อโป๋มีอยู่ทั่วทุกมุมโลก โดยมีศาลเจ้ามาจ้อโป๋มากถึง 3,000 แห่ง และถือว่าเป็นเทพที่ได้รับการนับถือมากที่สุดของไต้หวันอีกด้วย โดยถือว่าเป็นความเชื่อหรือศาสนาพื้นถิ่นของไต้หวัน มีการก่อตั้งเป็นสมาคมขึ้นมา โดยผู้ที่เคารพนับถือจะมีพิธีกรรมเดินทางแสวงบุญด้วยเท้า ตั้งแต่เวลากลางดึก พร้อมกับขบวนแห่เทวรูปของมาจ้อโป๋ไปตามสถานที่ต่าง ๆ เป็นระยะเวลานานถึง 9 วัน เชื่อกันว่าเมื่อขบวนแห่ของมาจ้อโป๋ผ่านมาถึงที่ไหน ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นั่นจะได้รับความสงบสุข ความสามัคคีในครอบครัว ตลอดจนความสำเร็จในชีวิต และในพิธีกรรมนี้ยังมีการจัดเลี้ยงอาหารไปตลอดทางอีกด้วย

วันที่ 23 เดือน 3 ตามจันทรคติจีน 三月 廿三

เดิมว่าเตียเม่งเต็ก เป็นข้ารับใช้ขุนนางผู้มั่งคั่งนายหนึ่ง ครั้งหนึ่งขุนนางท่านนั้นได้ถูกเรียกให้เข้ารับราชการที่วังหลวงอย่างกะทันหัน จึงได้รีบออกเดินทางไปพร้อมกับภรรยาของเขา และให้เตียเม่งเต็กนำธิดาของเขาตามไปในวังหลวงทีหลัง เตียเม่งเต็กได้ออกเดินทางโดยแบกธิดาของขุนนางไว้บนหลัง และในมือทั้งสองได้ถือข้าวของสัมพาระต่าง ๆ ระหว่างการเดินทางนั้นได้เกิดพายุหิมะถล่มขึ้น เตียเม่งเต็กจึงจำถอดเสื้อคลุมของเขาสวมให้กับธิดาของขุนนางที่แบกไว้บนหลังจนกระทั่งตนเองเสียชีวิตจากความหนาวเหน็บ หลังเตียเม่งเต็กได้เสียชีวิตลงด้วยความเสียสละและจงรักภักดีต่อเจ้านาย บนท้องฟ้าได้ปรากฏดวงดาวขึ้นมาเป็นอักษรใจความว่า "ประตูสวรรค์ทางใต้ของเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ฮกเต็ก" ภายหลังได้มีผู้มาพบกับนางและได้ช่วยเหลือ นำไปส่งถึงครอบครัวโดยปลอดภัย หลังนางเติบโตขึ้นได้มีจิตใจกตัญญูต่อเตียเม่งเต็กและได้สร้างศาลเจ้าขึ้นเพื่อยกขึ้นเป็นเทพเจ้า ชื่อศาลเจ้าว่า "ศาลเจ้าฮกเต็ก" ศาลเจ้าดังกล่าวได้รับการนับถือมากจากฮ่องเต้พระองค์หนึ่งซึ่งได้ตั้งชื่อใหม่ให้กับเทพฮกเต็กว่า "ถู่ที้กง" อันแปลว่าเทพเจ้าแห่งผืนดินทั้งหลาย ชาวจีนจึงยึดถือว่าท่านเป็นเทพเจ้าที่มานับแต่นั้น ref wiki

แซยิด ขึ้น 1 ค่ำเดือน 6

หลิมไท่ซือ (林太師)

ชื่ออื่นๆ: หลิมฮู้ไท่ซู (林府太師), หลิมไท่ซือกง 林太師公) เทพเจ้าจีนที่ทางลัทธิเต๋าได้ยกย่องขึ้นเป็นชั้น ไท่ซือ (太師)หมายถึง ที่ปรึกษา ในนามว่า กิวอ๋องไท้ซู่กง (九皇太師公) หมายถึงผู้เป็นที่ปรึกษาขององค์กิวอ๋องไต่เต่ (九皇大帝)

เดิมชื่อท่านชื่อเต็มว่า หลิมเจ๊ะฉ้วน (林偕春) เกิดที่ตำบลฮุนเสี้ยว มณฑลฮกเกี้ยน พ.ศ. 2080 ปีมะแม ตรงกับรัชสมัยฮ่องเต้หมิงซือจง เป็นครอบครัวที่มีฐานะและการศึกษา บิดาจึงได้สอนการเขียนอ่านพื้นฐานและความรู้ทั่วไป เพื่อเตรียมตัวสอบเข้ารับราชการ จึงเรียนรู้ทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ เพื่อเตรียมตัวสอบเข้ารับราชการและการป้องกันตัวเอง

เป็นชาวกวนซี หน้าดำ รูปร่างสูงใหญ่ เคราดก ท่าทางสง่าผ่าเผย บ่าทั้งสองข้างมีกำลังมาก แบกของหนักได้พันชั่ง ว่ายน้ำเก่ง เคยเป็นกำลังโจรโพกผ้าเหลือง ภายหลังเข้าสวามิภักดิ์กับกวนอู เป็นคนสนิทของกวนเป๋งและกวนหิน เมื่อกวนอูตายเพราะโดนซุนกวนสั่งประหาร จิวฉองรู้ข่าวจึงเสียใจมากแล้วก็กระโดดจากกำแพงลงมาเพื่อฆ่าตัวตายตาม จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นคนที่รักเจ้านายยิ่งชีพ

กวนเป๋งเป็นบุตรคนโตของกวนอู ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ได้กล่าวถึงกวนเป๋งเพียงเล็กน้อยว่ากวนเป๋งถูกจับโดยทหารของซุนกวนพร้อมกวนอูผู้บิดาในช่วงวันที่ 23 มกราคมถึง 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 220 ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเป๊กเสีย (麦城 ไป่เฉิง, ปัจจุบันอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองตางหยาง มณฑลหูเป่ย์) ภายหลังถูกประหารที่เมืองหลินจฺหวี่ (臨沮 ปัจจุบันอยู่ในอำเภอหนานจาง เมืองเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์)

นาจา หรือ หน่าจา (หรือ เหนอจา ตามภาษาจีนกลาง) (จีน: 哪吒; พินอิน: Nézhā หรือ Núozhā) เป็นเทพผู้พิทักษ์ในศาสนาพื้นบ้านของจีน มีชื่อในลัทธิเต๋าอย่างเป็นทางการว่า "จอมพลแห่งแท่นบูชากลาง" (จีน: 中壇元帥; พินอิน: Marshal of the Central Altar) จากนั้นพระองค์ก็ทรงได้รับสมญานามว่า "เจ้าชายบัวองค์ที่สาม" (จีน: 蓮花三太子; พินอิน: Third Lotus Prince) หลังจากที่ทรงเป็นเทพแล้ว

ประวัติเทพหยี่หลองจิ้นกุ้น (二郎真君) เอียวเจี้ยน หรือเอ้อหลางเสิน หรือ เอี๋ยงจิน หรือเอ้อหลางเสินเอี๋ยงเจียน เป็นรูปหนุ่มใบหน้าขาว มีสามตา มีเทพสุนัขสีดำ ชื่อ เซี่ยวเตียนก่วน เป็นองครักษ์ อาวุธประจำกายคือ หอกสามแฉก เรียกว่า ซานเจียนเหลี่ยงเริ่นตาว เอียวเจี้ยนเป็นคนตระกูล แซ่ เอี้ย (เอี๋ยว เอียว เอี๋ยง หรือ หยาง) ชื่อเดิมว่า เจี้ยน ต่อมาได้ปราบปีศาจหกตน ภูตทั้งหกตนได้ยอมเป็นองครักษ์ของ เอียวเจี้ยน เรียกว่า เหมยซานฉีเสิน เอียวเจี้ยนมีชีวิตอยู่ในสมัยรัชกาลพระเจ้าซังโจ้วหวาง องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซัง ก่อน ค.ศ. ๑๖๐๐ - ๑๐๒๘ บางตำนานกล่าวว่าเขาเป็นหลานของเทพหยกอ๋องส่องเต่ เอียวเจี้ยนได้เข้าเรียนวิชาทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นกับอาจารย์อวี้เติ้งเจินเหริน แห่งสำนักถ้ำจินเซี่ย ภูเขาอวี้เอวี๋ยน หยกจ๋วน หรือ เหมยซาน เอียวเจี้ยนแต่งกายแบบนักพรตคือ นุ่งกางเกงเหลืองสวมเสื้อสีน้ำตาลไหม้ สวมหมวกนักพรตเอวคาดไหมถักสีดำ รองเท้าปอถัก เวลาออกรบจึงแต่งกายแบบนายพลทหาร ความสามารถพิเศษ คือแปลงกายได้ถึง ๗๒ แบบ ตามประวัติกล่าวว่า เข้าได้ช่วยเหลือราษฎรเรื่องน้ำท่วมในสมัย ราชวงศ์จิ๋น ราชวงศ์สุยและราชวงศ์จิ้น ต่อมาได้รับการยกย่องให้เป็นโอรสของเทพเจ้าดาวเหนือหรือเทพเจ้าเป่ยเต้าฉีเอวี๋ยนซิงจวิน เมื่อเกิดสงครามระหว่างพระเจ้าซังโจ้วหวางกับพระเจ้า โจวอู่หวางแห่งราชวงศ์โจว อาจารย์จึงให้ไปช่วยราชการกัพระเจ้าโจวอู่หวาง โดยเฉพาะตอนแรกให้ไปปราบพี่น้องแซ่หมัวหลี่ทั้งสี่คนก่อน คือ หมัวหลี่ชุง

เทพบริวารพระฮกเต็กเจี่ยสินฝ่ายบู๊

เทพบริวารพระฮกเต็กเจี่ยสินฝ่ายบุ๋น