แซ่: โก้ย 廣 Guang

โก้ยเส้งอ๋อง เดิมเป็นคนแซ่โก้ย (ก๊วย) นามว่า อั๋งฮก หรือ โก้ยอั๋งฮก หรือ กั๋วหงฟู่

แซ่:

แซ่:

แซ่:

แซ่: ลิ่ม 林 Lim

เป็นเทวีแห่งทะเลตามคติศาสนาชาวบ้านจีน เป็นที่เคารพนับถือในหมู่ชาวฮกเกี้ยน ชาวแต้จิ๋ว และชาวจีนโพ้นทะเลที่ประกอบอาชีพประมงและเดินเรือ

มาจ้อโป๋เป็นเทพที่ได้รับการสักการะในช่วงต้นศตวรรษที่ 10 ในช่วงราชวงศ์ซ่ง ปัจจุบันการนับถือมาจ้อโป๋มีอยู่ทั่วทุกมุมโลก โดยมีศาลเจ้ามาจ้อโป๋มากถึง 3,000 แห่ง และถือว่าเป็นเทพที่ได้รับการนับถือมากที่สุดของไต้หวันอีกด้วย โดยถือว่าเป็นความเชื่อหรือศาสนาพื้นถิ่นของไต้หวัน มีการก่อตั้งเป็นสมาคมขึ้นมา โดยผู้ที่เคารพนับถือจะมีพิธีกรรมเดินทางแสวงบุญด้วยเท้า ตั้งแต่เวลากลางดึก พร้อมกับขบวนแห่เทวรูปของมาจ้อโป๋ไปตามสถานที่ต่าง ๆ เป็นระยะเวลานานถึง 9 วัน เชื่อกันว่าเมื่อขบวนแห่ของมาจ้อโป๋ผ่านมาถึงที่ไหน ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นั่นจะได้รับความสงบสุข ความสามัคคีในครอบครัว ตลอดจนความสำเร็จในชีวิต และในพิธีกรรมนี้ยังมีการจัดเลี้ยงอาหารไปตลอดทางอีกด้วย

วันที่ 23 เดือน 3 ตามจันทรคติจีน 三月 廿三

แซ่: เตีย 張 Zhang

เดิมว่าเตียเม่งเต็ก เป็นข้ารับใช้ขุนนางผู้มั่งคั่งนายหนึ่ง ครั้งหนึ่งขุนนางท่านนั้นได้ถูกเรียกให้เข้ารับราชการที่วังหลวงอย่างกะทันหัน จึงได้รีบออกเดินทางไปพร้อมกับภรรยาของเขา และให้เตียเม่งเต็กนำธิดาของเขาตามไปในวังหลวงทีหลัง เตียเม่งเต็กได้ออกเดินทางโดยแบกธิดาของขุนนางไว้บนหลัง และในมือทั้งสองได้ถือข้าวของสัมพาระต่าง ๆ ระหว่างการเดินทางนั้นได้เกิดพายุหิมะถล่มขึ้น เตียเม่งเต็กจึงจำถอดเสื้อคลุมของเขาสวมให้กับธิดาของขุนนางที่แบกไว้บนหลังจนกระทั่งตนเองเสียชีวิตจากความหนาวเหน็บ หลังเตียเม่งเต็กได้เสียชีวิตลงด้วยความเสียสละและจงรักภักดีต่อเจ้านาย บนท้องฟ้าได้ปรากฏดวงดาวขึ้นมาเป็นอักษรใจความว่า "ประตูสวรรค์ทางใต้ของเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ฮกเต็ก" ภายหลังได้มีผู้มาพบกับนางและได้ช่วยเหลือ นำไปส่งถึงครอบครัวโดยปลอดภัย หลังนางเติบโตขึ้นได้มีจิตใจกตัญญูต่อเตียเม่งเต็กและได้สร้างศาลเจ้าขึ้นเพื่อยกขึ้นเป็นเทพเจ้า ชื่อศาลเจ้าว่า "ศาลเจ้าฮกเต็ก" ศาลเจ้าดังกล่าวได้รับการนับถือมากจากฮ่องเต้พระองค์หนึ่งซึ่งได้ตั้งชื่อใหม่ให้กับเทพฮกเต็กว่า "ถู่ที้กง" อันแปลว่าเทพเจ้าแห่งผืนดินทั้งหลาย ชาวจีนจึงยึดถือว่าท่านเป็นเทพเจ้าที่มานับแต่นั้น ref wiki

แซ่: ลิ่ม 林 Lim

ลิ้มกอเหนี่ยว (จีน: 林姑娘; แปลตรงตัว: "พรหมจารีหลิน") หรือ ลิ้มโกวเนี้ย ตามสำเนียงแต้จิ๋ว เป็นเทพที่ชาวจีนในภาคใต้ของประเทศไทยสักการะ กล่าวกันว่า เธอเป็นน้องสาวของลิ้มโต๊ะเคี่ยม โดยเธอฆ่าตัวตายหลังไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้พี่ชายกลับบ้านได้ และต่อมาถูกบูชาเป็นเทพีของชุมชนจีนในภาคใต้ของประเทศไทย เพื่อแสดงถึงความกตัญญูและความรู้สึกรักชาติต่อประเทศจีน ในจังหวัดปัตตานีมีศาลเจ้าเล่งจูเกียงและพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศแด่ตัวเธอ

แซยิด 27 ค่ำเดือน 7

แซ่:

แซ่:

แซยิด ขึ้น 1 ค่ำเดือน 6

แซ่:

แซ่: ลิ่ม 林 Lim

หลิมไท่ซือ (林太師)

ชื่ออื่นๆ: หลิมฮู้ไท่ซู (林府太師), หลิมไท่ซือกง 林太師公) เทพเจ้าจีนที่ทางลัทธิเต๋าได้ยกย่องขึ้นเป็นชั้น ไท่ซือ (太師)หมายถึง ที่ปรึกษา ในนามว่า กิวอ๋องไท้ซู่กง (九皇太師公) หมายถึงผู้เป็นที่ปรึกษาขององค์กิวอ๋องไต่เต่ (九皇大帝)

เดิมชื่อท่านชื่อเต็มว่า หลิมเจ๊ะฉ้วน (林偕春) เกิดที่ตำบลฮุนเสี้ยว มณฑลฮกเกี้ยน พ.ศ. 2080 ปีมะแม ตรงกับรัชสมัยฮ่องเต้หมิงซือจง เป็นครอบครัวที่มีฐานะและการศึกษา บิดาจึงได้สอนการเขียนอ่านพื้นฐานและความรู้ทั่วไป เพื่อเตรียมตัวสอบเข้ารับราชการ จึงเรียนรู้ทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ เพื่อเตรียมตัวสอบเข้ารับราชการและการป้องกันตัวเอง

แซ่: ซือหม่า 司马 Sama

พระไท่ซินโจวซือ หรือ ซีโจ้ว หรือ ซีจ้อ หรือ พระตูซุนมหาครูบา หรือ พระเต้าสิ่นไท่ซือ หรือ เท่าซิน เป็นพระสังฆปรินายกองค์ที่ ๔ สมณศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ถังไท่จง คือ “ไท่โจ้วเซียงซือ”

พระไท่ซิน หรือซีโจ้วโจวซือ เดิมท่านชื่อ ซิน แซ่ซือหม่า ถือกำเนิดที่ตำบลกวงจี่ แขวงเมืองจีโจว ตรงกับสมัยราชวงศ์เหลียงใต้ ฮ่องเต้ เหลียงซือจง หรือ เซียวหมิงตี้(เซียวกุย)ในปีเทียนเป่าที่ ๑๘ หรือตรงกับสมัยราชวงศ์เฉิน ฮ่องเต้เฉินซวนตี้ (เฉินซู)ในปีไท่เจี้ยนที่ ๑๑ พ.ศ. ๑๑๒๒ ซือหม่าซินสนใจในพระพุทธศาสนาตั้งแต่เด็กด้วยสิ่งแวดล้อมนั่นเอง ท่านเป็นเด็กอัจฉริยะหลักแหลม มีความจำดี ต่อมาได้บวชสามเณรที่วัดใกล้บ้าน ด้วยข้อสงสัยในธรรม ท่านจึงพยายามแสวงหาอาจารย์ที่สามารถให้คำตอบที่พอใจได้ ด้วยท่านมีความร้อนรุ่มอยู่ในใจเสมือนมีอะไรบางอย่างมารัดรึงหัวใจไว้ จำจะต้องหาผู้รู้ที่สามารถแก้ปมปัญหาในใจของตนให้ได้ สามเณรเต้าซินจึงเดินทางไปยังเทือกเขาหวางกงซานเพื่อกราบนมัสการพระซาโจ้วโจวซือ ให้ช่วยแก้ปัญหาในสิ่งที่เป็นพันธนาการในหัวใจของตน

แซ่: จิว 周 จิว

เป็นชาวกวนซี หน้าดำ รูปร่างสูงใหญ่ เคราดก ท่าทางสง่าผ่าเผย บ่าทั้งสองข้างมีกำลังมาก แบกของหนักได้พันชั่ง ว่ายน้ำเก่ง เคยเป็นกำลังโจรโพกผ้าเหลือง ภายหลังเข้าสวามิภักดิ์กับกวนอู เป็นคนสนิทของกวนเป๋งและกวนหิน เมื่อกวนอูตายเพราะโดนซุนกวนสั่งประหาร จิวฉองรู้ข่าวจึงเสียใจมากแล้วก็กระโดดจากกำแพงลงมาเพื่อฆ่าตัวตายตาม จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นคนที่รักเจ้านายยิ่งชีพ

แซ่: กวน 關 Guan

กวนเป๋งเป็นบุตรคนโตของกวนอู ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ได้กล่าวถึงกวนเป๋งเพียงเล็กน้อยว่ากวนเป๋งถูกจับโดยทหารของซุนกวนพร้อมกวนอูผู้บิดาในช่วงวันที่ 23 มกราคมถึง 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 220 ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเป๊กเสีย (麦城 ไป่เฉิง, ปัจจุบันอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองตางหยาง มณฑลหูเป่ย์) ภายหลังถูกประหารที่เมืองหลินจฺหวี่ (臨沮 ปัจจุบันอยู่ในอำเภอหนานจาง เมืองเซียงหยาง มณฑลหูเป่ย์)

แซ่: หลี่ 李 Li

นาจา หรือ หน่าจา (หรือ เหนอจา ตามภาษาจีนกลาง) (จีน: 哪吒; พินอิน: Nézhā หรือ Núozhā) เป็นเทพผู้พิทักษ์ในศาสนาพื้นบ้านของจีน มีชื่อในลัทธิเต๋าอย่างเป็นทางการว่า "จอมพลแห่งแท่นบูชากลาง" (จีน: 中壇元帥; พินอิน: Marshal of the Central Altar) จากนั้นพระองค์ก็ทรงได้รับสมญานามว่า "เจ้าชายบัวองค์ที่สาม" (จีน: 蓮花三太子; พินอิน: Third Lotus Prince) หลังจากที่ทรงเป็นเทพแล้ว

แซ่: เอี้ย 楊 yang

ประวัติเทพหยี่หลองจิ้นกุ้น (二郎真君) เอียวเจี้ยน หรือเอ้อหลางเสิน หรือ เอี๋ยงจิน หรือเอ้อหลางเสินเอี๋ยงเจียน เป็นรูปหนุ่มใบหน้าขาว มีสามตา มีเทพสุนัขสีดำ ชื่อ เซี่ยวเตียนก่วน เป็นองครักษ์ อาวุธประจำกายคือ หอกสามแฉก เรียกว่า ซานเจียนเหลี่ยงเริ่นตาว เอียวเจี้ยนเป็นคนตระกูล แซ่ เอี้ย (เอี๋ยว เอียว เอี๋ยง หรือ หยาง) ชื่อเดิมว่า เจี้ยน ต่อมาได้ปราบปีศาจหกตน ภูตทั้งหกตนได้ยอมเป็นองครักษ์ของ เอียวเจี้ยน เรียกว่า เหมยซานฉีเสิน เอียวเจี้ยนมีชีวิตอยู่ในสมัยรัชกาลพระเจ้าซังโจ้วหวาง องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ซัง ก่อน ค.ศ. ๑๖๐๐ - ๑๐๒๘ บางตำนานกล่าวว่าเขาเป็นหลานของเทพหยกอ๋องส่องเต่ เอียวเจี้ยนได้เข้าเรียนวิชาทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นกับอาจารย์อวี้เติ้งเจินเหริน แห่งสำนักถ้ำจินเซี่ย ภูเขาอวี้เอวี๋ยน หยกจ๋วน หรือ เหมยซาน เอียวเจี้ยนแต่งกายแบบนักพรตคือ นุ่งกางเกงเหลืองสวมเสื้อสีน้ำตาลไหม้ สวมหมวกนักพรตเอวคาดไหมถักสีดำ รองเท้าปอถัก เวลาออกรบจึงแต่งกายแบบนายพลทหาร ความสามารถพิเศษ คือแปลงกายได้ถึง ๗๒ แบบ ตามประวัติกล่าวว่า เข้าได้ช่วยเหลือราษฎรเรื่องน้ำท่วมในสมัย ราชวงศ์จิ๋น ราชวงศ์สุยและราชวงศ์จิ้น ต่อมาได้รับการยกย่องให้เป็นโอรสของเทพเจ้าดาวเหนือหรือเทพเจ้าเป่ยเต้าฉีเอวี๋ยนซิงจวิน เมื่อเกิดสงครามระหว่างพระเจ้าซังโจ้วหวางกับพระเจ้า โจวอู่หวางแห่งราชวงศ์โจว อาจารย์จึงให้ไปช่วยราชการกัพระเจ้าโจวอู่หวาง โดยเฉพาะตอนแรกให้ไปปราบพี่น้องแซ่หมัวหลี่ทั้งสี่คนก่อน คือ หมัวหลี่ชุง